یک روزی میرسد که اگر تمام درد های عالم را هم گریه کنی

باز هم سبک نخواهی شد...

همه گفتند که تو خنده کنان

می رفتی

خسته ام از تو و این ماضی استمراری...

عاشق نشدیم که کار نیکی بکنیم

یا اینکه گناه شیک و پیکی بکنیم

عاشق شده ایم تا بدانند همه

 ما هم بلدیم جیک جیکی بکنیم

آوای باد انگار آوای خشکسالی است

دنیا به این بزرگی یک کوزه ی سفالی است

باید که عشق ورزید باید که مهربان بود

زیرا که زنده بودن هر لحظه احتمالی است
 

یادته باهم رفتیم سر قرار...؟؟؟؟

من به تو نگاه میکردم تو به ساعت...

من بی قرار تو بودمتو بی قرار دیگری...

مردم دنیای من

فعلی را صرف میکنند

که برایشان صرف داشته باشد...!!!

صحبت دنیا که تمنا کند

با که وفا کرد که با ما کند

خاک شد آن کس که در این خاک زیست

خاک چه داند که در این خاک کیست

وقتی به شهاب سنگ نگاه میکنی از نور آن لذت میبری

اما نمیدانی که آن

نور خورد شدن قلب ستاره هاست

او صبر خواهد از من بختی که من ندارم

من وصل خواهم از او قصدی که او ندارد

کاش امتداد لحظه ها تکرا دوباره ی با تو بودن بود...